زنانه ترین ناگفته های حوا
زندگی مرا بارها و بارها درهم کوبید،اما صدای شکستنم را کسی نخواهد شنید،این منم قهرمان خودم...
زنانه ترین ناگفته های حوا
زندگی مرا بارها و بارها درهم کوبید،اما صدای شکستنم را کسی نخواهد شنید،این منم قهرمان خودم...درباره من
هیس......
اینجا حریم امن من است
تنها مخاطب خاص من خدایم است
من اگر عاشقانه مینویسم
نه عاشقم
نه شکست خورده
فقط مینویسم تا عشق یاد قلبم بماند
در این ژرفای دل کندن ها
و عادت ها
و هوس ها
فقط تمرین آدم بودن میکنم
همین.............
*****
زن است دیگر...
حسش را با موهایش نشان میدهد
حالش خوب باشد موهایش را رها میکند
غمگین که باشد با کش دارش میزند
با حوصله که باشد میبافد و میاراید
عصبانی که باشد جمعش میکند
دلش که میشکند
اولین چیزی که اضافیست موهایش هستند
بانوی سرزمین من،
موهایت همیشه رهااااااااااا.....
ادامه...
باید بمیری و نگویی دلت کجاست . . .
احساس میکنم زیادی ملایم شدم،زیادی اجازه میدم عواطفم خودشونو نشون بدن...
بعضی وقتا میشم یه دختر کوچولوی لوس و بهونه گیر...
بعضی وقتا یه دختر نوجوون لجباز...
بعضی وقتا یه زن جوون عاشق با یه لبخند بزرگ روی لبش و یه جفت چشم قهوه ای رنگه خندون....
یام یه زن میانسال غمگین و دلخور با چندتا تار موی سفید که بین موهای سیاهش خودنمایی میکنن زنی که نمیدونه باید چه جوری از غمی که توو دلش خونه میکنه و چشماش رو تر میکنه بگذره...
بعضا هم یه پیرزن غرغرو که تا نفس داره غر میزنه و به جای اینکه بگه حال دلم بده فقط دلتنگیش رو با غر زدن به زبون میاره ....
این روزا بیشتر یه پیرزن غرغروم...
وقتایی که دلم برای خونه تنگ میشه،وقتایی که دلم برای یار که اتفاقا همین نزدیکیام هست،تنگ میشه،وقتایی که دلم برای بوی لپ لپ پر میکشه یا وقتایی که هوس خوابیدن توو خونه ی عزیز جون رو میکنه دلم و چقدر غرغرو تر میشم وقتی نمیتونم به یار بقبولونم که صداشو شنیدن رفع دلتنگی نمیکنه یا با اینکه میدونم کم مونده تا موعد تعطیلات بین دو ترم و خونه برگشتنمون،بازم این حجم دلتنگی کم نمیشه...
توی تنهاییامم یه زن میانسالم،همون قدر غمگین و دلتنگ....
من در جستجوی قطعه ای از آسمان پهناور هستم که از تراکم اندیشه های پَست، تهی باشد ...
دلم خونه مون رو میخواد....
همین حالا....
*عنوان از فروغ فرخزاد
تو همانی که ارامش محزی من همانم که مبتلایش کردی...
شبیه دختر بچه های لوس شدم،همین که میرنجم دلم برای بابام تنگ میشه...
دلم برات تنگه بابا که دوباره بیشتر از هر کسی مواظبم باشی،مواظب خودم،مواظب اینکه دلم نگیره...
دلم برات تنگ شده بابا....
تنگ تر از همیشه...
*عنوان ازمریم قنبری
mood
آهنگ دیوانه ی رضا بهرام فقط اونجاش که میگه:
از دریا نترسانم؛ که من در قلبِ تو، جان می دهم…
دریا بشی… زیبای من؛ غرقِ نگاهت می شوم… هـــی…
مغرور نشو؛ جانانِ من… حالا که دل در دستِ توست♫
من که به تو رو میزنم؛ تنها به شوقِ دیدنِ تو…♫
درد و دیگر هیچ!
دقیقا از شدت درد دارم توو تختم عین مار به خودم میپیچم...
هیچ فکریم درباره ی اینکه مسکن کی اثر میکنه ندارم و اگرم تا ده دیقه ی دیگه اثر نکرد میرم سراغ مسکن دوم بازم اثر نکرد سوم...
تا جایی که این درد تموم شه...
mood
قول دادم که پنجاه بار تو را ذبح کنم
اما وقتی پیراهن آغشته به خونم را دیدم
مطمئن شدم که خودم ذبح شدم
مرا جدی نگیر
وقتی عصبانی میشوم...
وقتی از کوره در میروم...
وقتی آتش میگیرم...
وقتی خاموش میشوم
من از شدت صداقت دروغ میگفتم
و خدا را شکر که دروغ گفتم.
"نزار قبانی"
نگاه از صدای تو ایمن می شود چه مومنانه نام مرا آواز میکنی ...
رنجونده منو،وقتی مشکلی داشته بهم نگفته و من اینجوری ندونسته کنارش نبودم...
دلم آتیش میگیره که درد کشیده تنهایی و من کنارش بودم و نفهمیدم تصادف کرده...
لجم میگیره که نذاشته من بفهمم و به جاش به دوستاش گفته...
قلبم تیر میکشه که میتونستم حداقل همدردی کنم،بیشتر مواظبش باشم ولی وقتی نمیدونستم فقط فک میکردم یه کوفتگی ساده اس و همین باعث شده سرسری بگذرم ....
ازش عصبانیم،ناراحتم،دلم براش تنگه و دلخور،دعوا میکنم باهاش و تهش از روی عصبانیت چیزی میگم که میرنجه،هی میگه چیزی نیست اما میرنجه...میرنجم از خودم....دلگیرتر و دلتنگ تر میشم....
پیرهنش رو که چند روز قبل به خاطر لکه ی روش داده بود دستم برمیدارم و با خودم میبرم توو تختم....
بوش روش مونده....
یه دم عمیق،بوش میپیچه توی ریه هام...
عزیزی رو رنجوندم...
عزیزی که دل نازکه...
که شبیه مسکنه...
آروم جونه....
بعضی وقتا بعضی حرفا یعنی دوست دارم،عصبانیم ولی دوست دارم،دلخورم ولی دوست دارم،بعضی وقتا اینجور حرفا یعنی بیشتر از هر وقتی دوست دارم....
*عنوان از احمد شاملو